Mijn wereld na de aanslag in Parijs

groot_150107-demonstratieparijs

Na alles wat er in Parijs gebeurd is, vind ik het super moeilijk om weer te gaan schrijven. En ook op Twitter, heb ik even niets te melden.

Raar, want naast alle nare dingen die er gebeuren, ben ik natuurlijk ook nog iemand. Dat weet ik ook. Er zijn nog heel veel dingen die de moeite waard zijn. En ik probeer ook door te leven met alle mooie dingen die ik wel degelijk heb. Maar alle kleine dingen van het leven voelen ineens vreselijk onbelangrijk.

Iemand zei tegen me: “Je moet het leed van de wereld niet op je schouders nemen.” Maar ik weet niet of dat het is. Ik voel het wel heel erg. En ik probeer het een plaats te geven.
De avond van de eerste aanslag heb ik wetenschappelijke artikelen zitten lezen over de ontwikkeling van radicalisering, en het ontstaan van extremisme. Waarschijnlijk mijn manier om heel hard “Waarom?” te roepen. Met mijn hoofd kan ik het nu begrijpen, maar mijn lichaam is nog steeds helemaal van slag. Ik heb alleen maar behoefte aan hele voorspelbare dingen. Soep koken. Appeltaart bakken. Opruimen. Het huis anders inrichten.

En ik ben in gevecht, met mezelf, met mijn omgeving. Want ik voel dat ik hier iets mee moet en wil doen. Ik heb al gedacht aan het maken van een film of documentaire over het islamitische geloof. En ik heb een vreselijke aandrang tot schilderen. Dat heb ik altijd, als ik iets niet goed kan plaatsen of verwerken. Dan moet het eruit, in de verf. Gisteren hebben mijn vriend en ik een grote plek gemaakt om mijn grote schildersezel te kunnen neerzetten. En mijn plek om te schrijven, hebben we verplaatst naar de woonkamer. Het is even wennen, maar het voelt wel alsof mijn gevoelens langzaam ruimte krijgen, en op hun plek zakken.

Morgenochtend begin ik met een cursus Islam. Ik wilde al langer leren over verschillende religies, en nu leek me een mooi moment om me echt in de kern van het geloof te verdiepen. Juist omdat er zo veel wordt gezegd in de media en op straat, wat gewoon helemaal niet waar is.

Vrijdag heb ik een presentatie gegeven over filmfragmenten die mij als kunstenaar inspireren. Met de aanslagen vers in mijn geheugen, heb ik een montage gemaakt van verschillende fragmenten die mij hebben geraakt. Na lang twijfelen heb ik toch besloten om het op mijn blog te delen. Ik weet niet of er iemand op zit te wachten. Maar als het je raakt, zou ik het graag horen.

Liefs

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s