Over geraakt worden en kwetsbaar zijn: een ode aan gevoelige mensen.

IMG_7617

Afgelopen week gebeurde er iets vervelends. Ik had me behoorlijk bloot gegeven in mijn nieuwe behandeling, maar ik werd toch weggestuurd. Dat klinkt heel hard, weggestuurd, en dat is het eigenlijk ook wel. Ze hadden wel een punt, want het klopt dat ik regelmatig uit viel. (Ik heb ME/CVS) Een regime van vroeg opstaan, en twee lange dagen aanwezig zijn, nam ook zijn tol. Dat was zo. Maar ik voelde ook iets anders. Een diepgeworteld ik-word-in-de-steek-gelaten. En een nog sterker ik-ben-fout, een kinderlijk ik-heb-het-verkeerd-gedaan. Dat is iets dat ik in mijn leven ben gaan geloven, over mezelf.

Daarvan kun je zeggen wat je wil, maar voor mij is dat regelmatig waar. Ik heb een kind in mij, dat steeds te horen heeft gekregen dat het alles fout doet. “Verpest mijn verjaardag niet met je verdriet.” “Verpest deze vakantie niet met je vervelende karakter.” “Ik maak geen eten voor jou vandaag, want je hebt niet naar me geluisterd.” En langzaam, ben ik onzichtbaar geworden. Te vaak gekwetst. Te veel alleen geweest. Met mijn emoties, met mijn gedachten.

IMG_8059

En ineens, was ik weer even dat kind. Aan mijn lot over gelaten, opgesloten op de wc. Ik raakte in paniek. Ik ging om me heen slaan. Ik ben er dan ook van overtuigd, dat niemand mij kan helpen.

Het is ook heel eenzaam, twintig jaar van je leven, een verbod opgelegd te krijgen, om jezelf te zijn. Als je uit dat keurslijf komt, ben je niet meteen weer soepel, weer buigzaam. Je beweegt je stram, en je weet niet goed hoe woorden te geven, aan wat je voelt. Je weet niet goed, wie je wel en niet kunt vertrouwen.

Ik heb nooit gevoelig mogen zijn. Ik heb nooit mogen huilen, en ik ben ook nooit getroost. Bewust aan het huilen gemaakt, dat wel. Ik kom heel veel mensen tegen, nog steeds, die mij vertellen minder gevoelig te zijn. Maar ik kan het niet. Misschien ken je het, gevoelens zijn snel te veel in deze wereld. Snel ben je een aansteller, een luiwammes, een jankebalk.

Maar weet je, gevoelige mensen moeten er ook zijn. Zijn nodig. Ja, we leven in een maatschappij, waarin gevoel, moeilijk een plek vindt. Maar juist daarom, moet je er zijn. Moeten we er zijn. Je tentakels pakken verhalen op, die anders niet verteld zouden worden. Je woorden, zijn zacht en kwetsbaar. Als een dun takje. Je voelt, dat wat je zegt.

Je maakt verbinding. Als deze wereld zou bestaan uit schreeuwende en commanderende verkeersregelaars, dan zou het misschien in strenge banen verlopen. Maar er moeten onderweg mensen zijn, die hun raam open draaien, en een liedje zingen. Die uit de lange lijn van brullende stalen plaatwerken op smeulende wielen durven stappen. Er moet iemand zijn, die de deur open doet en zegt; we gaan daar in het gras liggen, en het kan me gestolen worden, wat zij ervan zeggen.

IMG_8056

Er moet iemand zijn, die met een fijn potloodlijntje jouw gevoel verbeeldt. Er moet iemand zijn die dapper genoeg is, zijn penseel in de verf te dopen, en met knallend roze, een streep zet tussen als dat geschreeuw en gevloek. Kanker, is meer een codewoord geworden, dan wat het feitelijk is; iets onontkoombaars.

Er moet iemand zijn, die dat ziet. Die kinderen de warme handen om de oren legt, als die woorden vallen. Er moet iemand zijn, die met houten blokken, een eigen wereld bouwt, en die anderen uitnodigt, mee te gaan. Naar een plek in je buik.

Snap je?

IMG_8055

En dit alles zeg ik, omdat ik ben gekwetst. Soms zijn er mensen, die gaan met modderpoten, precies op die plek in je buik staan. Die vertellen je anders te zijn, anders te denken.

En dan denk ik vaak ook nog: ja, ik moet anders zijn, anders denken. Maar NEE, jij gevoeligerd, jij hoort erbij. En jij, en jij, en jij. Laat het je niet vertellen.

Er moeten mensen zijn zoals jij, die geen rechte weg lopen, maar die op weg zijn, altijd op weg.

14 gedachtes over “Over geraakt worden en kwetsbaar zijn: een ode aan gevoelige mensen.

    • Sofie zegt:

      Dankjewel 🙂

      Ik denk dat ik ook veel geblokkeerd heb. Vooral de gevoelens van hulpeloosheid. Maar soms schiet ik er weer in, vooral als iemand naar tegen me doet. Zoals nu ook.

      Bij mij helpt het om creatief bezig te zijn, heb jij ook zoiets gevonden?

      Like

      • Sofie zegt:

        Wat goed van je. 🙂 Bij mij helpt dat ook heel erg.

        Ik blokkeer idd ook mijn gevoelens. Communiceert lastig. Maar erg fijn dat je het herkent, want ik loop er nu ook tegenaan.

        Like

  1. Maartje zegt:

    Gelukkig zijn er gevoelige mensen. (Al denk ik dat schreeuwers juist ook heel gevoelig kunnen zijn, maar hard zijn geworden in plaats van zacht zijn gebleven.) Mooi geschreven en mooie foto’s!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s