Minimaliseren: mijn hele leven in een doosje

_mg_1690

Vorige week haalde J een hele stapel dozen op uit mijn ouderlijk huis. Mijn oude slaapkamer gaat verbouwd worden, en er stonden nog een een heleboel dozen met spullen van mij in.

Ik heb meteen de volgende dag alles uitgezocht. Het was soms moeilijk. Ik heb toen ik jong was echt een soort museum aangelegd voor alles wat er gebeurde. Brieven die ik kreeg, kaartjes die ik kreeg, knuffels, gedichten, en gelukkig vond ik ook nog wat foto’s van mezelf.

Ik heb namelijk van de periode tussen mijn 13e en mijn 22e nauwelijks foto’s van mezelf. Ik had toen zo’n hekel aan mezelf dat ik op geen enkele foto wilde staan.

Maar het was fijn om een stuk van mijn verleden, dat zo uitgewist leek, weer een beetje vorm te zien krijgen voor mijn ogen. Het troostte me, en gaf me nieuwe moed.

Wat heb ik bewaard?

_mg_1685

Ik heb alle foto’s waar ik zelf op sta bewaard. Mijn schoolpas met een pasfoto, foto’s met belangrijke vriendinnen, liefdesbrieven (ha!), een parfumflesje, foto’s van een vakantie, een felicitatiekaart voor het behalen van mijn Gymnasium diploma, een foto met mijn lievelingspony (en een prijs die ik had gewonnen), de overlijdenskaart van de vader van mijn moeder, een oude OV kaart met pasfoto, een kaart van de Trevifontein in Rome, die ik daar tijdens de Romereis met de vierde klas gekocht heb. Een OV kaart met een pasfoto van mijn broer, een briefje van hem, en een foto van mezelf waar ik zo elegant en lief opsta dat dat me echt goed doet.

_mg_1698

Wat ik ook heb bewaard, is dit tasje. Het is een tasje dat ik heb gekocht in een antiekwinkel (tijdens mijn gothic periode) en waar ik zelf een ketting aan heb gezet. Ik vind het zo aandoenlijk. Maar het geeft me ook een goed gevoel. Ik heb al mijn gothic kleding al weggegeven. Het waren zeker drie vuilniszakken vol met dure kleding, maar ik hoefde er niks voor te hebben. Ik wilde vooral een ander blij maken.

Maar deze tas is het enige dat ik bewaar. Ik had hem altijd bij me, en in de wijde omtrek was er niemand, die dezelfde tas had. Ik was er trots op. En dat voel ik ook weer, als ik er nu naar kijk.

_mg_1701-2

En als laatste heb ik een foto bewaard, waar mijn moeder op staat als jonge vrouw. Ik vind het zo mooi om te zien hoe ze was, toen ze jong was. Deze foto staat nu naast de foto van mijn opa op de vensterbank (die ik gebruik als altaartje).

Dat was het, de rest is allemaal weg. Ik heb zeker vijf vuilniszakken weggedaan. Het voelde goed. Loslaten. Een nieuw begin. En omdat het de volgende dag 31 december was, voelde het ook als een stap, het nieuwe jaar in.

Veel liefs!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s